W miejscu tym „gościło” już wiele kobiet. Niestety nie z własnej woli. Na pewno ku uciesze oprawcy, który cierpieniem więźniarek regulował rozchwiany stan emocjonalny.
Pierwszej niewolnej odciągnął ramiona do tyłu i założył kajdanki. Podniósł ją jedną ręką i na wpół zaciągnął, na wpół zaniósł do pokoju, rzucając na łóżko. Wciąż nie mogła złapać tchu. Wyjął kulkowy knebel i wcisnął jej do ust, palcami jednej ręki zaciskając nozdrza; drugą ręką otworzył jej usta, wsunął palce między zęby i przycisnął język. Odgarnął jej włosy i zapiął knebel na karku.
Nie śpieszył się: studiował guziki od pasa do pończoch, jakby były jakimś dziełem sztuki, patrzył, jak zostały przytwierdzone…, oglądał nagą skórę między pończochami a czarnymi majtkami, wsunął pod nie palce i zsunął bieliznę aż do kolan.