Nie wiedzieć czemu opanowało mnie dziwne wspomnienie z przeszłości. Z czasów, gdy dyskutowałam o filmie Louisa Malle’a zatytułowanym „Ślicznotka”. Opowiadałam swojemu rozmówcy o starej nowoorleańskiej dzielnicy domów publicznych, Storyville. Nienawidził tego filmu, ja zaś uważałam go za arcydzieło.

Książkę tę dedykuję Joannie, pierwszej i jedynie prawdziwej miłości, którą dane mi było zaznać i poczuć wszystkimi zmysłami. Dziękuję Ladacznicy za duszę i ciało, które złożyła przede mną na ołtarzu naszego uczucia. Oba te byty, pełne skrajnych sprzeczności, jak ogień i woda, siła i niemoc, stały się źródłem nieustającej inspiracji, której efektem finalnym okazała się owa powieść, czyli prawdziwa historia naszego związku. Nietypowego jak na polskie warunki, burzliwego - charakterem przypominającego włoskie relacje damsko-męskie, zakończonego niespodziewanym finałem niczym w amerykańskim kinie. Poznajcie zatem Joannę i Krzysztofa oraz ich podwójne życie, które skrywają przed światem pod maskami fałszywych tożsamości...

Wiedziałam, że ukochany ma nade mną całkowitą kontrolę. Nie miałam żadnych wątpliwości, że pozwoliłabym mu na wszystko. Mógł zrobić ze mną, co tylko chciał.

Świst bata i bolesna pręga na mej pupie były sugestywnym potwierdzeniem słów mojego Właściciela... Batożenie w pozycji całkowicie nieruchomej to zupełnie inny wymiar przyjemności... Doskwierało, owszem, skłamałabym, gdybym twierdziła inaczej. Bolało, ale zasłużyłam na tę karę i jestem wdzięczna za batożenie, które mnie spotkało. Od dawna walczę z nieposłuszeństwem względem mego mężczyzny, niestety czasem zapominam o suczej powinności... Na szczęście są meble i gadżety, które sprowadzają na ziemię niesforne kobiety. Ukochany skutecznie i dosłownie wybił mi z głowy innego mężczyznę. Skórzany bat wskazał mi właściwe miejsce a Ławka Kochanków do dziś stoi w naszym apartamencie na czołowym miejscu. Tak abym była świadoma co może mnie spotkać, gdy będę niegrzeczna...

Uległych przybywało a przyjemność płynąca szerokim strumieniem z możności zadowalania mnie kusiła coraz to nowe rzesze kobiet. Każda z nich chciała spotkać się z atencją. Dawało im to nie tylko ogromną satysfakcję, ale również poczucie spełnienia. Prezentowałem więc spolegliwym siłę, by pracowały nad sobą, by starały się być jak najbardziej posłusznymi i oddanymi. Co warte podkreślenia, wiele niewolnych lgnęło do mnie nie tylko dlatego, że byłem świetnym kochankiem, lecz z powodu mojego podejścia. Sekret tkwił w tym, że w przeciwieństwie do innych dominujących chwaliłem obsesjonatki, a nie wyłącznie krytykowałem i karałem. Pozytywna motywacja dawała niespodziewane rezultaty. Z początku w psychice, z czasem w uległości fizycznej…

Muzyka, która rozbrzmiała, nie tylko obudziła u wszystkich zmysły, ale nasyciła je seksualnością. A to był dopiero początek. Taneczne ruchy Joanny były hipnotyzujące, czarujące, tak niesamowite, że brakło tchu. Ladacznica wykonywała taniec, jakby uprawiała seks. Jej gesty przypominały węża, dłonie nad głową plotły linę spadającą z nieba. Biodra, ostre jak noże, wycinały wiersz w gorącej nocy. Joanna nie tańczyła, ona się kochała. Sama ze sobą.