Płynąc monstrualnym jachtem z Królową Polskiej Prostytucji miałem już pewien obraz tej nietuzinkowej postaci. Wiedziałem, jak wygląda, miałem świadomość kim jest, poznałem jej opinie na kilka ważkich, kontrowersyjnych tematów i… to wystarczyło bym chciał spędzić z nią całe życie. Teraz, gdy zaspokajała mnie jako słuchacza, wzbudzała jeszcze większą ciekawość. Jej opowieści nawiedzały mnie w snach. Jej wizje były czyste jak w technikolorze, zaś treść napakowana zwyrodnieniem, niewinnością, nienawiścią, zazdrością i humorem. Wątki bogate i wysokokaloryczne, a pirotechnika językowa wprawiała w zachwyt. Tak, Joanna była jak książka. Nie potrafiłem czytać jej szybko, zmuszała mnie do zatrzymania się, podduszała, wciągała powoli, na trochę, zupełnie…
— Jesteśmy na miejscu! — nagle, stanowczym głosem oznajmił kapitan, wybudzając mnie z zachwytów nad pięknem Joanny i rozwiązując zagadkę, dokąd płyniemy.
Dodaj komentarz
Komentarze