Joanna leżała na wielkim łożu z szeroko rozłożonymi nogami a między nimi baraszkowała nasza druga pokojówka. Czarny, frywolny kostium, który miała na sobie, ledwo ją zasłaniał, zmysłowo opinając we wszystkich odpowiednich miejscach. Lekkie pochylenie dziewczyny odsłaniało jej majtki, a górna część stroju kusząco podnosiła piersi. To jednak nie wszystko. Na outfit składała się obroża ze srebrnym dzwonkiem, więc każdemu ruchowi towarzyszył delikatny dźwięk. Były jeszcze uszy, puchate czarno-białe przymocowane do opaski na głowę.
Pokojówka zwinnym i wilgotnym językiem zwiedzała słodkie zakamarki tajemniczego ogrodu, delektując się jego zapachem i smakiem. Ekskursja, którą odbywała, bardzo się Joannie podobała, o czym świadczyły zmysłowe odgłosy wypełniające sypialnię oraz intymny dialog między kochankami.
- Tak dobrze, moja Pani?
- O tak…, idealnie..., nie przestawaj…, tak mi rób…
Ciche westchnienia były świadectwem wzbierającego podniecenia, przeciągłe kwilenie oznaczało zbliżającą się rozkosz, głośne zawodzenie stanowiło zapowiedź rychłego spełnienia. Niezależnie zaś od tego, jaki z tych odgłosów dobiegał do moich uszu, chęć partycypowania w tym spektaklu przekształcała się w pokaźne rozmiary… Stałem więc z nabitą strzelbą niczym myśliwy obserwujący z ukrycia dwie dorodne sarny. Te zaś poza sobą nie widziały nic. Była tylko rozkosz, liczyła się wyłącznie namiętność.
Dodaj komentarz
Komentarze